پنجشنبه سی و یکم اردیبهشت 1388

کابوس !

تا اطلاع ثانوی :

به برنامه امتحانی زیر کمی دقت کنید لطفا " :

 

شنبه  16 خرداد                     حقوق مدنی 7 (قراردادهای ویژه )

شنبه  16 خرداد                     حقوق اداری

یکشنبه 17 خرداد                   حقوق مدنی 8 (ارث و وصیّت )

یکشنبه 17 خرداد                   حقوق بین الملل خصوصی 1

دوشنبه 18 خرداد                   حقوق تطبیقی

چهارشنبه 20 خرداد                عربی

چهارشنبه 20 خرداد                اصول فقه 2

چهارشنبه 20 خرداد                حقوق بین الملل خصوصی 2

چهارشنبه 20 خرداد                حقوق ارتباطات

پنجشنبه 21 خرداد                  کار تحقیقی ( امتحان کتبی )

یکشنبه 24 خرداد                   آئین دادرسی کیفری  

سه شنبه 26 خرداد                پزشکی قانونی

سه شنبه 26 خرداد                مالیه عمومی و اقتصاد دولت

 

پ . ن : اول از همه به این نکته دقت کنید که درس هایی که همرنگ نوشته شدن امتحانشون تو یک روز برگزار میشه و حتی بعضی هاشون همزمان در یک ساعت !

حالا اگر کسی با من و شیوه کارم و دوز بی خیالیم در مقوله درس خوندن آشنا باشه یقینا" می دونه که من اگه خیلی منّت گذاشته باشم ،  تازه درصددم با برخی اساتید دروس مربوط آشنا شم و احیانا" اگر خدا خواست کتاب یا جزوه ای دست و پا کنم !

در این بین ، علاوه بر این ها ، امتحان فاینال زبان و یک مصاحبه کاری هم بر حسب اتفاق همزمان شدن با امتحاناتم و دو روز بعد از آخرین امتحان هم ارائه کنفرانس دارم با موضوع « صدور قرار دستور موقت در دعاوی غیرمالی » که از بد حادثه تازه خبردار شدم !

و در انتها اگر نفسی باقی بمونه دو روز بعد جشن فارغ التحصیلی داریم و در انتها یک سفر رویایی ...

خلاصه اینها را گفتم که اینبار غیبتم موجه باشه !!

التماس دعا ....

نوشته شده توسط روشنک شهبازی در 13:35 | | لینک به این مطلب

یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388

گزارش کامل اولین همایش حقوق بشر و محیط زیست

بیست و سوم و بیست و چهارم اردیبهشت ماه امسال برای دانشگاهیان و اندیشمندان ایران - خصوصا" فعالان و نظریه پردازان عرصه حقوق بشر و محیط زیست – رنگ و بوی دیگری داشت . سرشار بود از تلاش و تکاپو برای هرچه بهتر برگزار شدن همایشی که هر جا می رفتی سخن از آن بود و روزنه امیدی به شمار می رفت برای همکاری هرچه بیشتر در زمینه حفاظت از محیط زیست در عرصه بین المللی ، در کنار زمینه سازی بهبود وضعیت محیط زیست کشور . همایشی با حضور اساتید مطرح و برجسته از پنج قاره جهان و حضور نمایندگان سازمان های بین المللی همچون برنامه محیط زیست ملل متحد ، اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت ، مرکز حقوق بشر و محیط زیست آمریکای لاتین و ...که به همت کرسی حقوق بشر ، صلح و دموکراسی دانشگاه شهید بهشتی ، در فضایی آرام و و ایده آل برای بحث و تبادل نظر ، برگزار و با استقبال بسیار رضایت بخش قشر فرهیخته و اندیشمند کشور مواجه شد . به طوری که ریاست محترم کرسی حقوق بشر ، جناب آقای دکتر کوشا ، در مراسم اختتامیه این همایش ،  آنرا نقطه روشنی در کارنامه علمی خود برشمرده و ضمن ابراز رضایت از روند برگزاری و قدردانی از تمامی اشخاص حقیقی و حقوقی که مقدمات به مرحله عمل رسیدن این ایده ناب را فراهم نموده بودند ، نوید تکرار این گردهمایی را داد.

در این همایش دو روزه ، که بنا بود در انتهای آن بیانیه ای بین المللی به نام بیانیه تهران امضاء گردد ، گروهی از اساتید خبره در این زمینه علمی ، به تبیین دیدگاه کشورهای مختلف به مسئله حمایت از محیط زیست و جایگاه آن به عنوان یکی از حقوق اساسی بشری پرداخته و گروهی دیگر با ارائه گزارش های آماری در این زمینه و تشریح رویه کشور های موفق در حیطه حفاظت از محیط زیست -  به عنوان راهکاری برای دولت های ناکارآمد در این زمینه - پرداختند .

در اولین روز این همایش پس از سخنرانی دکتر جعفر کوشا و دکتر شعبانی – ریاست محترم دانشگاه شهید بهشتی -  و حضور حجت الاسلام رئیسی ، معاون اول قوه قضائیه در مراسم افتتاحیه ، نمایندگانی از دانشگاه های ایران ، استرالیا ، فرانسه ، و شورای حقوق بشر سازمان ملل ، مرکز صلح اسلو و برنامه محیط زیست ملل متحد به ارائه مطالب خود و تشریح مفاهیم پایه ای حقوق بشر و محیط زیست پرداختند .

در روز دوم پروفسور پرویز حسن پرویز – رئیس انجمن حقوق محیط زیست پاکستان -  طی ارائه ای متفاوت ، به بررسی روند تحول دیدگاه این کشور ، در رابطه با محیط زیست پرداخت. او پس از ذکر مختصری در مورد روند شکل گیری ارگانی مستقل برای حفاظت از محیط زیست در این کشور و بعد از آن تشکیل دادگاه تخصصی در این زمینه ، به بررسی عوامل مؤثر در ناکارآمدی اینگونه فعالیت های حمایتی در کشور های در حال توسعه پرداخته و ضعف در اجرای قوانین موجود را که به عقیده وی ناشی از سوء مدیریت است ، از معضلات اساسی محیط زیست اینگونه کشور ها خواند .

وی با ذکر این مسئله که تا چندی پیش مقوله حفاظت از محیط زیست در قانون اساسی کشور پاکستان جایگاهی نداشت ، خاطر نشان کرد که حتی با وجود بی اعتنایی قانونگزار به این مقوله نباید و نمی توان از آنچه در جهان و در عرصه بین المللی در حال وقوع است غافل ماند و تأکید کرد برای همگرایی با رویه جهانی در چنین شرایطی هم می بایست به دنبال راه حل گشت . وی با اشاره  به این نکته که گرچه صراحتا" ضرورت حفاظت از محیط زیست در قانون اساسی کشورش پیش بینی نشده بود ، تشریح کرد که چطور قشر حقوقدان و قضات دیوان عالی این کشور توانستند با درایت و کاردانی و با استناد به مواد دیگری از قانون اساسی شان که لزوم حمایت قوه قضائیه از حقوق بشر را پیش بینی کرده بود ، لزوم تأمین محیط زیست سالم را به عنوان یکی از زیر شاخه های حقوق بشر توجیه کرده و بدین ترتیب، پس از رایزنی با مجلس قانونگزاری این کشور ، قانون اساسی شان را در سال 1992 اصلاح کنند . وی پیام این رخداد را برای جهانیان ، وجود روزنه هایی نا مکشوف برای حمایت از محیط زیست دانست که می بایست تا زمان هست شناسایی شان کرد.

 

قابل ذکر است که از منظر این استاد با تجربه حقوق محیط زیست ، مهم ترین عامل موفقیت این کشور که حتی منجر به تغییر قانون اساسی شد نقش پررنگ رسانه های ملی در حساس سازی افکار عمومی بود . وی با اشاره به تأثیر ژرف این گونه وسایل ارتباط جمعی بر مخاطبان ، حساس سازی افکار عمومی را توسط رسانه های محلی عامل تحرّک در سیستم قضایی کشورش دانست به طوری که به تعبیر وی اگر رسانه ها همجهت با قضات و حقوقدانان طی طریق نمی نمودند ، در فرایند این تغییر هرگز به نتایج مطلوب دست نمی یافتند . ناگفته نماند که وی در پاسخ به پرسش یکی از حضار با مضمون ابراز نگرانی از تأثیر عکس بازتاب بیش از اندازه اخبار مرتبط با محیط زیست و منتج شدن این اقدام به حساسیت زدایی از افکار عمومی به جای حساس سازی آن ، اضافه کرد منظور از حساس سازی و آگاهی رسانی هرگز مخالفت های پر هیاهو با سیاست های دولت و بیان مسائل تخریبی نیست . بلکه برای رسیدن به نتیجه مطلوب می بایست همچون رویه ی موفق اتخاذی در کشور پاکستان ، مبنا را ارزیابی های علمی قرار داده و با برگزاری جلسات آموزشی و توجیهی متعدد برای خبرنگاران حوزه مربوط و یکپارچه کردن و جهت دهی آنها به سوی یک هدف واحد که همانا حفظ و حراست از میراث طبیعی است به مرور مردم را نیز همراه با سیاست های کلی کرد . و صد البته در کنار تمامی اینها باید آگاه و متوجه بود که تک جنبه ای بودن رسانه ها بر خلاف تصور برخی ، هرگز کمک نبوده و نیست ، چراکه خوانندگان پذیرای تنها یک جنبه از مسائل نیستند و نیاز به دیدی کلی وجود دارد .

علاوه بر آن وی صراحت و روشنی سیاست های اتخاذی دولت ها در زمینه محیط زیست را در عین حال که لازم عنوان کرد ، به تنهایی کافی ندانست و تأکید کرد سیاست های صریح نیز زمانی ارزشمند تلقی می شوند که چیزی فراتر از یک کاغذ نوشته باشند . دیگر دلایل تخریب محیط زیست و توسعه ناپایدار در کشورهای در حال توسعه از نقطه نظر پرویز حسن پرویز ، فقر و حتی بعضا " در مواردی فقدان اراده سیاسی بیان شد .

در ادامه این همایش ، پروفسور ابراهیم کابوگلو از کشور ترکیه ، مکانیسم های حقوقی تأمین محیط زیست سالم به عنوان یک حق بشری در قانون اساسی این کشور را مورد بحث قرار داده و آقایان دکتر حسن حبیبی از دانشگاه تهران و دکتر محمد حسین رمضانی قوام آبادی از دانشگاه شهید بهشتی به ترتیب "حق به محیط زیست به عنوان یک حق بشری در حقوق ایران" و " نحوه اجرای این حق " را تشریح کردند . رویه های کشور بریتانیا توسط خانم دکتر ملگوزا فیتز موریس از دانشگاه کویین مری لندن تبیین شد و دیدگاه کشور چین به این موضوع توسط پرفسور وانگ زی از دانشگاه شانگهای چین ارائه گردید.

در انتها نیز پس از ارائه گزارشی در ارتباط با کنفرانس 2005 محیط زیست با عنوان " صلح و گفتگوی تمدنها و فرهنگ ها " توسط آقای باقر اسدی از وزارت امور خارجه ، نماینده سازمان ملل متحد آقای باکاری کانته ضمن اشاراتی به دوران ریاست سرکار خانم دکتر ابتکار و ابراز رضایت از همکاری های دو جانبه شان در آن دوره و یک جمع بندی مختصر ، ضمن دوست دیرینه خواندن کشور ایران ، برای تداوم نشست های اینچنینی و تداوم همکاری با این کشور ابراز امیدواری کرد .

دکتر جمشیدی سخنگوی قوه قضائیه نیز در مراسم اختتامیه ، از قربانیان جرایم زیست محیطی با وصف قربانیان خاموش یاد کرده و با اشاره به  ماده 3-122 لایحه قانون آئین دادرسی کیفری که به خوبی در جهت رفع محدودیت های حاصل از قوانین سنتی برای شکایت از مباشرین اینگونه جرایم پیش بینی شده بود افزود که گرچه این ماده از لایحه مذکور در دولت حذف شده است ، اما باید به ابقای آن توسط مجلس شورای اسلامی امیدوار بود .

خانم دکتر معصومه ابتکار – عضو شورای شهر تهران و رئیس سابق سازمان محیط زیست ایران – نیز با طرح سوالاتی مبنی بر چرایی فاصله میان گفته ها و مقررات موجود با عمل و اینکه آیا این شکاف ناشی از نگرش سیاستمداران است یا عدم پایداری اخلاقی آنها ، به خوبی توجه حضار را به دشواری های اجرایی کردن بحث های تئوریک جلب کرده و پس از اشاراتی در باب مطالبه گری و پرسش شهروندان ایران در زمینه برنامه های محیط زیست از کاندیدهای ریاست جمهوری در هفته های اخیر با توجه به نزدیکی انتخابات ، در یک جمله کوتاه دسترسی به محیط زیست سالم را حق مسلّم نوع بشر معرفی نمود.

دکتر کوشا نیز پس از نهی جرم زدایی جرایم زیست محیطی ، وجمع بندی این همایش دوروزه برای ثمردهی و انعکاس نتایج مطلوب اینگونه نشست های علمی ابراز امیدواری کرد . و بنا بر آن شد که تا چند روز آتی متن کامل بیانیه تهران به امضای نمایندگان کشور های شرکت کننده دز این همایش رسیده و منتشر گردد .

امید تا گامی باشد در جهت ترقی و پیشرفت علمی کشور و تغییر زاویه دید سیاستگزاران نسبت به محیط زیست و هدف قرار گیری توسعه پایدار به جای توسعه شتاب زده و افسار گسیخته کشورهای در حال توسعه ای چون ایران.

نوشته شده توسط روشنک شهبازی در 21:23 | | لینک به این مطلب

شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388

حرف هایی که در سکوت هست ...

اولین همایش حقوق بشر و محیط زیست هم با تمام خوبی ها و اندک کاستی هایی که داشت  به پایان رسید . هرچند متأسفانه هرگز هیچ گزارشی نمی تونه حتی یک صدم چیزی که رخ داده رو به تصویر بکشه ، اما فکر می کنم اگر بخوایم منصفانه قضاوت کنیم در کل نشست کم نظیری بود . حضور نمایندگان علمی کشورهای مختلف و نمایندگان سازمان های مطرح و معتبر بین المللی برای اولین بار در کشور برای بحث در حیطه موضوعی که شاید به جرأت بشه گفت در چند سال اخیر به طرز نابخردانه ای مهجور واقع شده جدا" جای امیدواری داشت . و به خوبی بیانگر این موضوع بود که همانطور که ریاست محترم کرسی حقوق بشر دانشگاه شهید بهشتی – بانی این گردهمایی بین المللی – در سخنانشون اشاره کردند ، در جایی که نقص و ناکارآمدی هایی وجود داره قشر دانشگاهی باید وارد عرصه عمل بشه و خلأ موجود رو پر کنه ...  البته نمی توان منکر شد که در این همایش هم مثل تمام نشست های علمی که برگزار میشه مشکل کلی گویی و تکرار مکررات به وفور دیده میشد و شاید حتی بعضی قسمت های همایش کسل کننده به نظر می رسید. اما اگر کسی کمی حوصله به خرج می داد متوجه موضوعاتی میشد که نه گفتنیست و نه نوشتتنی بلکه هر کس باید با چشم خودش ببینه و لمس کنه ...

در کنار تمام اینها چیزی که بسیار جای خوشحالی داشت ابراز تمایل نماینده برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد برای تداوم اینگونه همکاری ها بود و پس از اون نویدی که توسط برگزار کننده این همایش برای تلاش به منظور برگزاری مداوم و دوره ای این نشست علمی داده شد ...

البته صد افسوس در کنار تمام این نکات مثبت ، مواردی هم بود که مسلما" خاطر هر دلسوز محیط زیستی رو مکّدر می کرد که مهم ترین اونها شاید بی توجهی و عدم حضور رئیس وقت سازمان حفاظت محیط زیست بود که در روز اول به بهانه نیاز به حضورشان در مجلس از شرکت در همایش امتناع کردند و در روز دوم هم ظاهرا" قائم مقامشون رو فرستادند که البته ایشون هم به طرز اعجاب انگیزی بر خلاف تمام افراد صاحب عنوان ، صبح خیلی زود ( قبل از شروع برنامه ) حضور به هم رساندن و به همان اندازه هم زود مجلس رو ترک کردند و بر خلاف تصوّر گویا حرفی هم برای گفتن نداشتند !

که البته این نگفتن خودش کلی حرف بود ...

به انضمام اینکه باید اعتراف کنم با مشاهده عزت و احترام یک زن ایرانی در مجامع بین المللی و تعاریفی که نماینده سازمان ملل از دکتر ابتکار و دوران ریاست ایشان کردند و ابراز رضایتشان  از همکاری های ایران در آن دوره ، جدا" در دل احساس غرور کردم و البته امید ...

نوشته شده توسط روشنک شهبازی در 12:9 | | لینک به این مطلب

چهارشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1388

ما ز یاران چشم یاری داشتیم ...

مثل همیشه منتظرش بودم تا بیاید ، مشتاق دیدارش بودم و تشنه شنیدن حرف های هیچگاه نگفته اش ، بی قرار شنیدن توضیحات هیچ وقت نداده اش ، حتی قانع به توجیه های ابتر و غیرقابل فهم اقدامات متحیّر العقولش ! هر چند می دانستم آنجا جای این حرف ها نیست . می دانستم که اگر بیاید مثل هر روز و همیشه آنچه را که خواهان شنیدنش هستم نخواهم شنید ، می دانستم که باید بنشینم و او از خدمات و زحماتش بگوید که چه رنجی برای تحققشان کشیده و من مثل همیشه فکر کنم چقدر بانمک میشد اگر فقط یک نیمروز داستان آن آدمک چوبی که اسمش یادم نیست حقیقت می یافت !

شاید باور نکنید ، اما باز هم دوست داشتم بیاید ! صرف آمدنش شاید – حتی بی تمام حرف هایی که تشنه شنیدنشان بودم – دل خوشم می کرد . به اینکه هست ... دست کم هست !

اما نیامد ... با اینکه وعده حضور داده بود .

دکتر فاطمه واعظ جوادی را همه می شناسیم . نه ؟ یکی از معروف ترین مدیران دولت نهم که قطع یقین همگی از راز شهرت خارق العاده اش با اطلاعیم . کسی که بنا بود سخنران افتتاحیه اولین همایش بین المللی حقوق بشر و محیط زیست در سطح منطقه باشد تا شاید باورمان شود ، او و سازمان متبوعش جز رعایت استانداردهای میز و صندلی و ناشناخته ماندن خواص عرقیات شیراز ، و  صد البته رعایت شئونات اسلامی دغدغه های دیگری هم دارند !!

شاید اشتباه می کنم ، اما با همان ذهن محدود و تجربه کم ، تصورم اینست که در جمع اساتید برتر بین المللی حوزه محیط زیست از پنج قاره جهان ، که بناست در پایان گرد همایی دو روزه شان ، سندی بین المللی به نام پایتخت کشورمان به امضاء برسانند ، بیش از هر چهره دیگری ، نیاز به حضور نماینده سازمان حفاظت از محیط زیست ( یا دست کم قائم مقام او ) مسلّم جلوه می کند .

در این لحظه که خسته تر از همیشه از اولین روز همایش بازگشته ام چیزی که بیش از همه ذهنم را به خود مشغول کرده اینست که آیا آن فلان مهمان خارجی که از آن سوی کره زمین به دعوت کشورم آنجا بود با خود فکر نمی کند که چرا محیط زیست ایران متولّی ندارد ؟ یا اگر دارد کجاست ؟!

از شما چه پنهان باز هم امید دارم که بیاید ..

تکمله : با تمام این فرافکنی هایی که کردم اخلاق و البته وجدان حکم می کند ذکر کنم سرکار خانم دکتر فاطمه واعظ جوادی ، ضمن پوزش از عدم امکان حضورشان در مراسم افتتاحیه - به دلیل نیاز به حضورشان در مجلس شورای اسلامی همزمان با این مراسم - وعده داده اند در مراسم اختتامیه ( یعنی فردا ) حضور به هم رسانده و جمع را از برکت حضورشان بی نصیب نگذارند .

نوشته شده توسط روشنک شهبازی در 20:4 | | لینک به این مطلب

شنبه نوزدهم اردیبهشت 1388

بر لب جوی نشین و گذر عمر ببین ...

 

انگار همین دیروز بود . بهم گفتن : « دیگه بزرگ شدی و باید بری مدرسه » تو عالم بچگی هام  ، به روش بچگونه خودم ، فوق حد تصور ، پکر شدم . یک ناشناس درونم ملتمسانه زجّه می زد که : « هی ...! من هنوز بچه ام ! شما چتون شده ؟! من نمیخوام برم مدرسه ! » اما فایده ای نداشت و اون موقع بود که برای اولین بار فهمیدم نمیشه جلوی گذر عمر ایستاد ... پس فقط دلم از سنگدلی دنیا گرفت !

این چند روزه ، در عین حال که پیام های تبریک بیست و دومین بهار زندگیم و حضور دلگرم کننده مهربانان بیشمار دور و اطرافم ، زندگی رو برام شادتر و رنگین تر از روزهای پیش کرده ،  حس کهنه ، اما فراموش شده ای دوباره به دلم چنگ انداخته . دوباره صدای همون طفل خیره سر و میشنوم که فریاد میزنه نمی خواد بزرگ شه !

 کسی چه می دونه ؟ شاید از رویارویی با دنیای وحشی و بیرحم خارج از چهاردیواری کودکی واهمه داره . یا شاید اصلا" توان چنین نبردی رو در خودش نمی بینه ...؟  

می خواستم بنویسم دوستتون دارم و از محبت های تک تکتون ممنونم . می خواستم بنویسم انتظار این همه لطف رو نداشتم و پیام های تبریکتون جدا" منو سورپرایز کرد . می خواستم بگم برام هیچ فرقی نیست بین کسایی که با دیدار حضوری و هدیه های آنچنانی شادم کردن یا کسایی که به یک کامنت خصوصی یا تلفن یا اس ام اس  اکتفا کردن . دوست داشتم بدونین برای من ، مهم اینه که به یادم بودین ...

ولی غیر از این حرف های کلیشه ای اما حقیقی ، می خوام بگم امروز ، کودک هراسونی رو می شناسم که دوست داره هنوز و تا همیشه در مأمن آغوش گرم مادرانه جا بگیره  و جام لالایی دلنوازش رو بی محابا و لاجرعه سربکشه . بی دغدغه فردا و فرداهای مبهم که چه خواهد شد ...می خوام بدونین  اون بچه امروز داره ترس از فردا رو با ذره ذره وجودش لمس می کنه ، به کنج دنج چهاردیواری امن کودکی هاش پناهنده شده ، عاجزانه و بی صدا اشک میریزه . اما صد افسوس که خیلی پیش تر فهمیده و می دونه جلوی گذر عمر نمیشه ایستاد !

می خوام بدونین اون بچه ترجیح میده برای همیشه با آرزوهای کوچیکش تو دنیای معصومانه کودکی بمونه اما انسانیّتش رو ارزون نفروشه ...

امروز در حسرت آن روزها دلم می گیرد ... و من نمی خواهم بزرگ باشم و رنگین و عاقل .

من دوست دارم یک من کوچک ، با آرزوهایی کوچک باشم .  اما ، انسان ...

یعنی میشه ؟!

 

نوشته شده توسط روشنک شهبازی در 14:32 | | لینک به این مطلب

چهارشنبه شانزدهم اردیبهشت 1388

سردبیر بی خیال من !

سال گذشته این موقع ، سردبیر دوست داشتنی و البته  بی خیالی داشتم که هروقت تو کار مشکلی پیش می اومد ، موقعی که عصبانیت و دلخوری منو می دید ، می خندید و می گفت : « وقتی سیب گاز می زنی و توش یه کرم درسته می بینی زیاد ناراحت نشو ، ممکن بود گازش بزنی و یه کرم نصفه ببینی !! »

اون زمان به خاطر مسئولیتی که بر عهده داشتم ، این حرف نه می تونست منو بخندونه و نه  معنیش برام ملموس بود . ( چون اعتقاد داشتم کاری که به عهده میگیرم باید به هر قیمتی به بهترین وجه و بدون ایراد انجام بشه ) واسه همین به جای خنده با دلخوری می گفتم : « آخرش این بی خیالی شما منو می کشه ... »

 غائله همیشه اینطور ختم می شد که نیم ساعت بعد آقای سردبیر یه سیب می آورد و به شوخی می گفت : « بیا امتحان کن ببین کرمش چه شکلیه ! » و من هم همیشه مجبور بودم به احترام موی سفیدش سیب رو بگیرم و به جای مشکل سابق ، رو برنامه بعدی تمرکز کنم .

الآن که مدتی از اون دوران شیرین و تجربه ناب میگذره ، بعضی وقتا فکر می کنم واقعا" اگه گاهی وقتا آدم اینجوری به مشکلات نگاه کنه زندگی خیلی ساده تر، و احیانا" زیباتر میشه ...

نوشته شده توسط روشنک شهبازی در 21:59 | | لینک به این مطلب

سه شنبه هشتم اردیبهشت 1388

اولین همایش حقوق بشر و محیط زیست در ایران ...

مکان : تهران - اوین - دانشگاه شهید بهشتی . مرکز همایش های بین المللی ابوریحان بیرونی
ادامه مطلب

نوشته شده توسط روشنک شهبازی در 11:18 | | لینک به این مطلب

سه شنبه هشتم اردیبهشت 1388

این عکس به ما چی میگه ؟

خوبه این روزا یکم بیشتر حواسمون به دور و برمون باشه ... کافیه وقتی گنجشکای کوچیک حیاتمون غیر عادی و بیش از اندازه سر و صدا می کنن یه نگاهی به بیرون بندازیم . اینجور وقتا معمولا" با یه جوجه کوچولو مواجه میشیم که از لونه اش افتاده پایین و نیاز داره یکی دوباره بذارتش اون بالا تا به جای مرگ ، طعم شیرین زندگی رو بچشه ...

نوشته شده توسط روشنک شهبازی در 3:59 | | لینک به این مطلب

سه شنبه یکم اردیبهشت 1388

چند کتاب...

چند روزیه که دوباره با کتاب خونی آشتی کردم و شب ها رو کتاب به دست به صبح می رسونم . فقط نمی دونم چرا این حس و اشتیاق ، همیشه درست تو اوج سختی و فشردگی درسها به سراغم میاد و باعث میشه بیشتر وقت مطالعات درسیمو صرف خوندن کتابهای تقریبا" بی ربط بکنم . هرچند که معتقدم همین کتابهای بی ربطن که افکار آدما رو شکل می دن و آدم تا فکر مستقل و قوه تحلیل نداشته باشه نمی تونه از درسهایی که می خونه درست استفاده کنه ... چقدر دوست داشتم جایی درس بخونم که اساتیدش به کنجکاوی هام اهمیت بدن . چقدر دلم می خواست استاد سر کلاس خودش رو موظف ندونه یه چیز تکراری و کلیشه ای رو به خوردم بده ... چقدر آرزو داشتم سر کلاسی بنشینم که وظیفه استادش فقط تصحیح ایرادات احتمالی من از تحقیقاتم در حیطه موضوع درس باشه...

خوب دیگه . آرزو بر جوانان عیب نیست !

اما از این درد دل ها که بگذریم دلم می خواد چند تا کتاب رو از بین اونایی که تو چند روزه خوندم بهتون پیشنهاد کنم :

اولیش یک کتاب از لئو تولستوی بود به اسم "رستاخیز" که  پختگی افکار نویسنده با توجه به اینکه در سن هفتاد سالگی این کتاب رو نوشته بود در جزء جزء این اثر قابل لمسه . موضوع اصلی داستان در مورد محاکمه یک زن متهم به قتله ، که با وجود اثبات بی گناهی اش به دلیل اشتباه در بیان تصمیم هیئت منصفه محکوم می شه ! و بعد از اون در کشاکش داستان ، این حادثه کوچیک به فضای بزرگ و بی انتهای مسائل عمیق اجتماعی پیوند می خوره و نویسنده در خلال داستان عقاید حقوقیش رو بیان می کنه و به سبک و سیاق خودش به بشریّت پیام عدالت میده ....

دومیش یه کتاب خیلی ماه بود به اسم " مثل آب برای شکلات " که من خیلی دوستش داشتم . این کتاب اوج احساسات مخملی یک زن رو نشون میده ... هرچند به همین دلیل ممکنه برای آقایون زیاد جذاب نباشه . داستان دختریه که به خاطر یک سنت بی معنای قدیمی از ازدواج – که یکی از طبیعی ترین حقوق  هر انسانیه  _ محروم میشه . اول هر بخش با دستور پخت یک غذا شروع میشه و نویسنده خیلی ماهرانه بدون اینکه خواننده متوجه بشه آروم آروم اونو از آشپزخونه به عمق ماجرا میبره ... کلی احساساتم برانگیخته شد!

بعدی کتاب "قرارداد اجتماعی" بود اثر ژان ژاک روسو  ، که دست کم برای من یک نفر ، کلی جالب بود . البته هیچیش یادم نیست و فکر کنم باید دست کم چهار – پنج دور بخونمش تا درکش کنم . فعلا" فقط فهمیدمش ...

برای من که به خاطر سنگینی درسها چندان وقت مطالعه آزاد ندارم ، کتاب مفیدیه تا یک آشنایی مجمل از عقاید اندیشمندان و حقوقدانان به نام تاریخ پیدا کنم .

الآن هم دارم " عشق و شیاطین دیگر " رو می خونم . اثر گابریل گارسیا مارکز ....

خلاصه اینکه اگه کتاب خوب بهم معرفی کنین استقبال می کنم .

 

 توضیح : خوشبختانه اساتیدی هم دارم ( هرچند معدود ) که شاگردیشون به دنیا می ارزه ....

نوشته شده توسط روشنک شهبازی در 12:12 | | لینک به این مطلب