مثل همیشه منتظرش بودم تا بیاید ، مشتاق دیدارش بودم و تشنه شنیدن حرف های هیچگاه نگفته اش ، بی قرار شنیدن توضیحات هیچ وقت نداده اش ، حتی قانع به توجیه های ابتر و غیرقابل فهم اقدامات متحیّر العقولش ! هر چند می دانستم آنجا جای این حرف ها نیست . می دانستم که اگر بیاید مثل هر روز و همیشه آنچه را که خواهان شنیدنش هستم نخواهم شنید ، می دانستم که باید بنشینم و او از خدمات و زحماتش بگوید که چه رنجی برای تحققشان کشیده و من مثل همیشه فکر کنم چقدر بانمک میشد اگر فقط یک نیمروز داستان آن آدمک چوبی که اسمش یادم نیست حقیقت می یافت !

شاید باور نکنید ، اما باز هم دوست داشتم بیاید ! صرف آمدنش شاید – حتی بی تمام حرف هایی که تشنه شنیدنشان بودم – دل خوشم می کرد . به اینکه هست ... دست کم هست !

اما نیامد ... با اینکه وعده حضور داده بود .

دکتر فاطمه واعظ جوادی را همه می شناسیم . نه ؟ یکی از معروف ترین مدیران دولت نهم که قطع یقین همگی از راز شهرت خارق العاده اش با اطلاعیم . کسی که بنا بود سخنران افتتاحیه اولین همایش بین المللی حقوق بشر و محیط زیست در سطح منطقه باشد تا شاید باورمان شود ، او و سازمان متبوعش جز رعایت استانداردهای میز و صندلی و ناشناخته ماندن خواص عرقیات شیراز ، و  صد البته رعایت شئونات اسلامی دغدغه های دیگری هم دارند !!

شاید اشتباه می کنم ، اما با همان ذهن محدود و تجربه کم ، تصورم اینست که در جمع اساتید برتر بین المللی حوزه محیط زیست از پنج قاره جهان ، که بناست در پایان گرد همایی دو روزه شان ، سندی بین المللی به نام پایتخت کشورمان به امضاء برسانند ، بیش از هر چهره دیگری ، نیاز به حضور نماینده سازمان حفاظت از محیط زیست ( یا دست کم قائم مقام او ) مسلّم جلوه می کند .

در این لحظه که خسته تر از همیشه از اولین روز همایش بازگشته ام چیزی که بیش از همه ذهنم را به خود مشغول کرده اینست که آیا آن فلان مهمان خارجی که از آن سوی کره زمین به دعوت کشورم آنجا بود با خود فکر نمی کند که چرا محیط زیست ایران متولّی ندارد ؟ یا اگر دارد کجاست ؟!

از شما چه پنهان باز هم امید دارم که بیاید ..

تکمله : با تمام این فرافکنی هایی که کردم اخلاق و البته وجدان حکم می کند ذکر کنم سرکار خانم دکتر فاطمه واعظ جوادی ، ضمن پوزش از عدم امکان حضورشان در مراسم افتتاحیه - به دلیل نیاز به حضورشان در مجلس شورای اسلامی همزمان با این مراسم - وعده داده اند در مراسم اختتامیه ( یعنی فردا ) حضور به هم رسانده و جمع را از برکت حضورشان بی نصیب نگذارند .