اولین همایش حقوق بشر و محیط زیست هم با تمام خوبی ها و اندک کاستی هایی که داشت  به پایان رسید . هرچند متأسفانه هرگز هیچ گزارشی نمی تونه حتی یک صدم چیزی که رخ داده رو به تصویر بکشه ، اما فکر می کنم اگر بخوایم منصفانه قضاوت کنیم در کل نشست کم نظیری بود . حضور نمایندگان علمی کشورهای مختلف و نمایندگان سازمان های مطرح و معتبر بین المللی برای اولین بار در کشور برای بحث در حیطه موضوعی که شاید به جرأت بشه گفت در چند سال اخیر به طرز نابخردانه ای مهجور واقع شده جدا" جای امیدواری داشت . و به خوبی بیانگر این موضوع بود که همانطور که ریاست محترم کرسی حقوق بشر دانشگاه شهید بهشتی – بانی این گردهمایی بین المللی – در سخنانشون اشاره کردند ، در جایی که نقص و ناکارآمدی هایی وجود داره قشر دانشگاهی باید وارد عرصه عمل بشه و خلأ موجود رو پر کنه ...  البته نمی توان منکر شد که در این همایش هم مثل تمام نشست های علمی که برگزار میشه مشکل کلی گویی و تکرار مکررات به وفور دیده میشد و شاید حتی بعضی قسمت های همایش کسل کننده به نظر می رسید. اما اگر کسی کمی حوصله به خرج می داد متوجه موضوعاتی میشد که نه گفتنیست و نه نوشتتنی بلکه هر کس باید با چشم خودش ببینه و لمس کنه ...

در کنار تمام اینها چیزی که بسیار جای خوشحالی داشت ابراز تمایل نماینده برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد برای تداوم اینگونه همکاری ها بود و پس از اون نویدی که توسط برگزار کننده این همایش برای تلاش به منظور برگزاری مداوم و دوره ای این نشست علمی داده شد ...

البته صد افسوس در کنار تمام این نکات مثبت ، مواردی هم بود که مسلما" خاطر هر دلسوز محیط زیستی رو مکّدر می کرد که مهم ترین اونها شاید بی توجهی و عدم حضور رئیس وقت سازمان حفاظت محیط زیست بود که در روز اول به بهانه نیاز به حضورشان در مجلس از شرکت در همایش امتناع کردند و در روز دوم هم ظاهرا" قائم مقامشون رو فرستادند که البته ایشون هم به طرز اعجاب انگیزی بر خلاف تمام افراد صاحب عنوان ، صبح خیلی زود ( قبل از شروع برنامه ) حضور به هم رساندن و به همان اندازه هم زود مجلس رو ترک کردند و بر خلاف تصوّر گویا حرفی هم برای گفتن نداشتند !

که البته این نگفتن خودش کلی حرف بود ...

به انضمام اینکه باید اعتراف کنم با مشاهده عزت و احترام یک زن ایرانی در مجامع بین المللی و تعاریفی که نماینده سازمان ملل از دکتر ابتکار و دوران ریاست ایشان کردند و ابراز رضایتشان  از همکاری های ایران در آن دوره ، جدا" در دل احساس غرور کردم و البته امید ...